Artrose van het heupgewricht (coxartrose) is een chronische degeneratieve gewrichtsziekte die leidt tot botvervorming. Bij coxartrose zijn alle componenten van het gewricht betrokken bij het pathologische proces: gewrichtskraakbeen, botstructuren grenzend aan het kraakbeen, synoviaal membraan, ligamenten, kapsel en spieren grenzend aan het gewricht. Wanneer de ziekte optreedt, wordt het gewrichtskraakbeen vernietigd, verschijnen botmicrofracturen en osteofyten (botgroei) en treedt ontsteking van het musculo-ligamenteuze apparaat van het heupgewricht op.
Elke vijfde persoon wereldwijd klaagt over gewrichtsproblemen. Dit kan pijn of bewegingsbeperking in de gewrichten zijn, of een combinatie van deze symptomen. Elk tweede poliklinisch bezoek is voor patiënten met aandoeningen aan het bewegingsapparaat, waarbij 66% van de gevallen bij mensen jonger dan 65 jaar is. Volgens de laatste epidemiologische studie bedraagt de prevalentie van artrose van de knie- en heupgewrichten onder de volwassen bevolking 13%.
Risicofactoren voor het ontwikkelen van coxartrose:
- Genetische aanleg. Een veel voorkomende oorzaak van coxartrose van de heupgewrichten is een aangeboren of verworven mutatie van het type II procollageengen.
- Ouderdom. Een waarschijnlijke reden voor het voorkomen van artrose op oudere leeftijd is de discrepantie tussen de schadelijke invloed van de externe omgeving op het gewrichtskraakbeen en het herstelvermogen ervan.
- Vloer. Vrouwen hebben vaker last van artrose dan mannen. Dit komt door de eigenaardigheden van de invloed van vrouwelijke geslachtshormonen oestrogeen op het bot- en mineraalmetabolisme. De invloed van geslacht is echter dubbelzinnig: volgens sommige auteurs zijn er, in tegenstelling tot schade aan andere gewrichten, geen geslachtsverschillen bij coxartrose: bij mannen komt artrose van het heupgewricht net zo vaak voor als bij vrouwen.
- Overmatig lichaamsgewicht. De relatie tussen overgewicht en het optreden van artrose is bewezen. Overtollig vetweefsel verhoogt de schadelijke belasting van het kraakbeen. Bovendien produceert vetweefsel pro-inflammatoire enzymen die het kraakbeenweefsel beschadigen.
- Misvormingen van botten en gewrichten. Volgens onderzoek is 80% van de coxartrose die zonder duidelijke reden optreedt, geassocieerd met niet eerder gediagnosticeerde misvormingen van het heupgewricht - dysplasie en subluxatie.
- Zware fysieke arbeid. Overmatige belasting van de heupgewrichten tijdens bepaalde vormen van fysieke arbeid kan leiden tot gewrichtsschade en de vorming van artrose. In gevaar zijn landarbeiders, gravers en mensen in soortgelijke beroepen.
- Blessures. Het risico op het ontwikkelen van coxartrose neemt toe na een heupblessure. Bovendien kan het proces één gewond gewricht of beide omvatten.
- Professionele sporten. Professionele sporten kunnen het optreden van coxartrose veroorzaken, zowel als gevolg van overmatige belasting van de gewrichten als als gevolg van blessures. Potentieel gevaarlijke sporten zijn onder meer gewichtheffen, atletiekspringen en parachutespringen.
- Ziekten van botten en gewrichten - reumatoïde artritis, artritis psoriatica, gewrichtsinfecties, avasculaire necrose, jichtartritis, enz.
- Endocriene pathologieën - hypothyreoïdie, hypoparathyreoïdie, acromegalie (disfunctie van de hypofysevoorkwab), diabetes mellitus, obesitas.
Als u soortgelijke symptomen opmerkt, raadpleeg dan uw arts. Gebruik geen zelfmedicatie - het is gevaarlijk voor uw gezondheid!
Symptomen van artrose van de heupgewrichten
De belangrijkste symptomen van coxartrose zijn: pijn, beperkte mobiliteit en knarsen in de gewrichten, hun vervorming, functionele verkorting van de onderste ledematen en periodieke zwelling in het gewrichtsgebied.
Pijn van verschillende intensiteit. De pijn in het gewricht is aanvankelijk gering en duurt korte tijd. Ze verschijnen of worden erger als u loopt of andere fysieke activiteiten uitvoert, zoals hurken, buigen en zware voorwerpen tillen. Naarmate de ziekte vordert, wordt de pijn heviger en zelfs lange rust brengt geen verlichting. Bovendien treedt pijn op bij langdurige immobiliteit en fixatie van het gewricht in één positie.
Patiënten klagen over zogenaamde “beginnende” pijn in de heupgewrichten na het slapen, autorijden en andere langdurige immobiliteit. De “beginnende” pijn bij coxartrose duurt niet langer dan 30 minuten. De pijn verergert bij onderkoeling of in een stressvolle situatie. Ze kunnen gelokaliseerd zijn in de bil- of liesstreek, langs de voorkant of zijkant van de dij. Wanneer de pijn zich verspreidt langs de zenuwen van de lumbale plexus, kan deze worden overgedragen naar delen van de dij die ver verwijderd zijn van het midden van het lichaam of naar de knie. Soms verspreidt de pijn zich naar de lumbosacrale wervelkolom en het staartbeen.
Beperking van gewrichtsmobiliteit. Bewegingen in het heupgewricht bij coxartrose zijn beperkt vanwege pijn. In dit geval zijn de rotatie (zowel naar binnen als naar buiten draaien) en adductie van het onderste lidmaat (beweging naar het midden van het lichaam) meestal verstoord, maar abductie (beweging vanuit de middenas van het lichaam), evenals flexie en extensie, kunnen ook beperkt zijn. Het onvermogen om passieve bewegingen in het gewricht te maken als gevolg van hevige pijn veroorzaakt een compenserende vervorming van het bekken. Het looppatroon van de patiënt verandert, de billen steken naar achteren en het lichaam leunt naar voren bij het overbrengen van gewicht naar de gewonde kant. Bij bilaterale schade ontwikkelen patiënten met coxartrose een ‘eendengang’.
Bij coxartrose komt het periodiek voor zwelling in het gewrichtsgebied, die mogelijk onzichtbaar zijn vanwege de spier- en vetlaag. Ook kenmerkend voor de ziekte knarsen in de gewrichten tijdens het bewegen, hun geleidelijke vervorming en functionele verkorting van de onderste ledematen.
Vaak treft de ziekte één gewricht, waarna het proces zich naar anderen verspreidt. Maar soms treft artrose meerdere gewrichten tegelijk en treedt polyosteoartrose op. Polyosteoartrose is typisch voor oudere mensen of met een erfelijke aanleg en bijkomende ziekten - ziekten van botten, gewrichten en endocriene stoornissen.
Pathogenese van artrose van de heupgewrichten
Bij de pathogenese van artrose van de heupgewrichten wordt een belangrijke rol gespeeld door zowel mechanische schade (trauma en microtrauma als gevolg van verhoogde fysieke belasting van het gewricht), als genetische, hormonale en metabolische factoren. Het is vaak niet mogelijk om erachter te komen welke factor de ontwikkeling van de ziekte bij een bepaalde patiënt heeft beïnvloed, maar vaak ontstaat de ziekte na weefselschade als gevolg van mechanisch trauma.
Weefselbeschadiging stimuleert de deling van kraakbeencellen (chondrocyten) en de productie van pro-inflammatoire cytokines, die normaal gesproken slechts in kleine hoeveelheden in kraakbeen aanwezig zijn, neemt toe. Cytokinen veroorzaken het ontstekingsproces, onder invloed van het pro-inflammatoire cytokine IL-1 komen bijvoorbeeld enzymen vrij die het gewrichtskraakbeen vernietigen. Ook neemt onder invloed van cytokines de productie van het COX-2-enzym en andere stoffen die een toxisch effect hebben op het kraakbeen toe.
Ook wordt een belangrijke rol gespeeld bij de ontwikkeling van coxarthrosis synovitis - ontstekingsziekten van het synoviale membraan van gewrichten of ligamenten met ophoping van vocht in de holte.
Een afname van de elasticiteit en sterkte van gewrichtskraakbeen, geassocieerd met stofwisselingsstoornissen, leidt tot een afname van de weerstand tegen mechanische belastingen. Bij coxartrose zijn alle componenten van de gewrichten betrokken bij het pathologische proces, inclusief het subchondrale bot. Omdat de grote gewrichten van de onderste ledematen het lichaamsgewicht dragen, ervaren ze aanzienlijke mechanische spanning, waardoor microfracturen in de subchondrale plaat en het kraakbeen ontstaan. Als gevolg van microfracturen wordt het subchondrale bot dichter, wat leidt tot marginale groei van botweefsel - osteofyten. En dit stimuleert op zijn beurt verdere afbraak van gewrichtskraakbeen.
In sommige gevallen is artrose van het heupgewricht erfelijk. Erfelijke artrose heeft vermoedelijk polygene overerving – veroorzaakt door de werking van vele genen, die elk een zwak effect hebben. Sommige ziekten worden veroorzaakt door mutaties in de genen die coderen voor macromoleculen van gewrichtskraakbeen, waardoor dit kraakbeen scheurt. Genen die verantwoordelijk zijn voor de deling van chondrocyten kunnen ook worden aangetast. Bovendien worden metabolische stoornissen zoals pyrofosfaatarthropathie, een ziekte waarbij calciumpyrofosfaatkristallen zich ophopen in gewrichtskraakbeen en gewrichtsvloeistof, overgeërfd.
Classificatie en ontwikkelingsstadia van artrose van de heupgewrichten
Afhankelijk van de oorzaken van de ziekte is coxartrose verdeeld in twee hoofdvormen: primair (idiopathisch) en secundair (ontstaan tegen de achtergrond of als gevolg van andere ziekten).
Primaire coxartrose:
- Gelokaliseerd (beïnvloedt alleen de heupgewrichten):
- eenzijdig;
- bilateraal.
- Gegeneraliseerd (polyosteoartrose) met schade aan ten minste drie groepen gewrichten (bijvoorbeeld heupen, knieën en kleine gewrichten van de handen of voeten).
Secundaire artrose:
- Posttraumatisch:
- acuut - als gevolg van acuut letsel;
- chronisch - als gevolg van het beoefenen van bepaalde sporten of als gevolg van professionele activiteiten.
- Stofwisselingsziekten (ochronose, hemochromatose, de ziekte van Wilson, de ziekte van Gaucher).
- Congenitale pathologieën en ontwikkelingsstoornissen (congenitale heupdysplasie, ziekte van Perthes, verschoven epifyse van het femur, hypermobiliteitssyndroom, verkorting van de onderste ledematen, scoliose, botdysplasie).
- Endocriene pathologieën (acromegalie, hypothyreoïdie, diabetes mellitus, hyperparathyreoïdie, obesitas).
- Afzettingen van calciumzouten (pyrofosfaatarthropathie, verkalkte tendinitis).
- Bot- en gewrichtsziekten (reumatoïde artritis, artritis psoriatica, de ziekte van Paget, avasculaire necrose, infecties).
Volgens klinische manifestaties worden de volgende vormen van coxartrose onderscheiden:
- Asymptomatisch.
- Manifest, gemanifesteerd door duidelijke klinische symptomen:
- snel progressief, waarbij de symptomen zich ontwikkelen in de eerste vier jaar na het begin van de ziekte;
- langzaam progressief - klinisch significante symptomen verschijnen na vijf jaar ziekte.
Op de röntgenfoto zijn twee soorten artrose van de heupgewrichten te onderscheiden:
- hypertrofisch - met tekenen van een verhoogde reparatieve respons (de laesies worden vervangen door nieuw weefsel, er verschijnen bijvoorbeeld osteofyten);
- atrofisch (vermindering van het weefselvolume).
De stadia van de ziekte kunnen radiografisch en klinisch worden bepaald. Om het radiologische stadium van artrose van het heupgewricht te bepalen, wordt meestal de classificatie van Kellgren en Lawrence (1957) gebruikt.
Stadia van artrose volgens radiologische classificatie
| Stadium | Tekenen |
|---|---|
| 0 | Op röntgenfoto’s zijn geen tekenen van artrose te zien |
| 1 | de gewrichtsruimte wordt niet veranderd, enkelvoudige marginale osteofyten worden gevisualiseerd |
| 2 | de gewrichtsruimte wordt niet veranderd, significante marginale osteofyten worden gevisualiseerd |
| 3 | de hoogte van de gewrichtsruimte is matig verminderd, significante marginale osteofyten worden gevisualiseerd |
| 4 | de hoogte van de gewrichtsruimte wordt aanzienlijk verminderd, significante marginale osteofyten en subchondrale osteosclerose worden gevisualiseerd (verdichting van botweefsel onder het onderoppervlak van het kraakbeen met verstoring van de structuur van het kraakbeen) |
Om het klinische stadium van de ziekte te bepalen, wordt een classificatie (1961) gebruikt, die zowel klinische symptomen als beeldvormingscriteria gebruikt.
Klinische stadia van artrose
| Stadium | Tekenen |
|---|---|
| 0 | de gewrichtsruimte is onduidelijk en ongelijkmatig versmald, de randen van de gewrichtsruimten zijn licht verscherpt (initiële osteofyten), er is een lichte bewegingsbeperking |
| 1 | de gewrichtsruimte is aanzienlijk verkleind (met 50-60%), significante osteofyten, subchondrale osteosclerose en cystische opheldering in de epifysen van de botten; In de kliniek overheersen beperkte mobiliteit in de gewrichten, een ruw krakend geluid tijdens bewegingen en lichte of matige spieratrofie. |
| 2 | misvorming, stijfheid van het gewricht; de gewrichtsruimte is vernauwd met meer dan 60-70% van normaal of volledig afwezig, uitgebreide osteofyten, subchondrale cysten, gewrichts "muizen" worden gevisualiseerd - bot, kraakbeen of gemengde pathologische formaties in de gewrichtsholte |
Complicaties van artrose van de heupgewrichten
Bij coxartrose zijn alle complicaties precies geassocieerd met pathologische veranderingen in de gewrichten.
Het beloop van coxartrose kan gecompliceerd worden door lokale ontstekingsprocessen:
- bursitis - ontsteking van de synoviale slijmbeurzen in het gewrichtsgebied;
- tenosynovitis - ontsteking van de binnenwand van de spierpeesmantel;
- tunnelsyndroom - beknelde zenuw als gevolg van de vorming van grote osteofyten of gewrichtsvervorming.
Met de progressie van coxarthrosis en de overgang naar de klinische stadia II en III beperkt pijn de mobiliteit van het gewricht, en na verloop van tijd treedt ankylose van het gewricht op (vezel-, bot- of kraakbeenfusie), vergezeld van de volledige immobiliteit ervan.
Aanzienlijke gewrichtsvervorming kan leiden tot fracturen of aseptische necrose van botten. Voor coxartrose is de gevaarlijkste complicatie aseptische necrose van de femurkop.
Bij ernstige coxartrose kan dit het geval zijn subluxaties en dislocaties van het gewricht, evenals penetratie van de heupkop in de bekkenholte. Dislocaties en subluxaties van het heupgewricht leiden tot pijn (eerst acuut, daarna dof en pijnlijk), verergerend bij lopen en andere fysieke activiteiten, evenals vervorming van het gewricht, kreupelheid en soms verkorting van het aangedane ledemaat.
Ondanks de afwezigheid van systemische manifestaties van artrose zelf, wordt in de moderne klinische praktijk steeds meer aandacht besteed aan de ziekten die ermee gepaard gaan. Dit zijn pathologische aandoeningen die bestaan of ontstaan tegen de achtergrond van een huidige ziekte. Door de ontstekingsreacties die optreden bij artrose neemt de vorming van atherosclerotische plaques op de binnenwanden van bloedvaten toe, waardoor het risico groter wordt. hart- en vaatziekten. Verminderde lichamelijke activiteit als gevolg van pijn en beperkte gewrichtsmobiliteit leiden tot zwaarlijvigheid, depressie en een slechte kwaliteit van leven. Langdurig gebruik van niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen kan dit veroorzaken beïnvloedt het bovenste maagdarmkanaal, en ook het risico op cardiovasculaire pathologieën en nierziekten neemt toe.
Diagnose van artrose van de heupgewrichten
De diagnose coxartrose wordt gesteld op basis van klinische manifestaties en röntgenonderzoek. Er zijn geen karakteristieke laboratoriumtekens voor het diagnosticeren van artrose.
Onder de klinische manifestaties Het belangrijkste voor het diagnosticeren van artrose van het heupgewricht is pijn en de aard ervan. Pijn als gevolg van artrose van het heupgewricht treedt op en neemt geleidelijk toe over meerdere jaren (soms enkele maanden in een snel voortschrijdende vorm). Pijn treedt op of verergert bij inspanning of staan. Als de patiënt in rust pijn begint te voelen, betekent dit dat er een ontsteking (synovitis) heeft plaatsgevonden. Stijfheid wordt opgemerkt gedurende maximaal 30 minuten in de ochtend en bij langdurige immobiliteit.
De beperking van de gewrichtsmobiliteit neemt geleidelijk toe, dit geldt voor zowel actieve als passieve bewegingen. Naarmate de ziekte zich ontwikkelt, raken de gewrichten vervormd en kan er een functionele verkorting van de ledematenlengte optreden.
Bij lichamelijk onderzoek Er is beperkte mobiliteit van de gewrichten, hun vervorming, verkorting van de ledematen, pijn bij palpatie van het gewricht en de grote trochanter van het dijbeen, en spieratrofie.
Laboratoriummethoden zijn niet vereist voor de diagnose van artrose van de heupgewrichten. Ze kunnen echter worden gebruikt voor de differentiële diagnose van coxartrose met artritis (reumatoïde en chronische), omdat er bij artrose geen inflammatoire veranderingen zijn in de algemene bloedtest en reumatoïde factor en het urinezuurniveau niet wordt verhoogd. Bovendien worden laboratoriumtests gebruikt om contra-indicaties voor medicamenteuze behandelingen te identificeren.
Instrumentele methoden voor het diagnosticeren van artrose van de heupgewrichten:
- Radiografie - Dit is de belangrijkste methode voor het diagnosticeren van artrose van de heupgewrichten. De röntgenfoto onthult veranderingen die kenmerkend zijn voor coxartrose: vernauwing van de gewrichtsruimte, osteofyten, erosie en ulceratie van het kraakbeenoppervlak, subchondrale cysten en osteosclerose. Röntgenonderzoek is de klassieke methode voor het diagnosticeren van coxartrose, en röntgensignalen vormen de basis voor de classificatie van coxartrose. Er worden nu echter steeds meer andere methoden gebruikt om het gewricht te visualiseren, zoals echografie en magnetische resonantiebeeldvorming.
- Echografisch onderzoek (echografie) - Het voordeel van echografie is de afwezigheid van blootstelling aan straling van het lichaam.
- Magnetische resonantiebeeldvorming (MRI) - in vergelijking met andere methoden kunt u gewrichtsschade duidelijker in beeld brengen.
- Artroscopie — stelt u in staat schade aan het gewrichtskraakbeen te identificeren: van zones van chondromalacie (verzachting van het gewrichtskraakbeen) met een diameter van minder dan 10 mm tot diepe scheuren die helemaal doordringen tot in het subchondrale bot en de vorming van diepe zweren. Oppervlakkige en tussenliggende scheuren en oppervlakte-erosies kunnen ook worden gevisualiseerd.
Detectie van coxartrose is meestal niet bijzonder moeilijk, maar bij het beoordelen van een specifieke klinische situatie is het noodzakelijk om de mogelijke secundaire oorzaak van artrose van de heupgewrichten te onthouden (als een complicatie van andere ziekten, bijvoorbeeld endocriene stoornissen).
Behandeling van artrose van de heupgewrichten
De behandeling van artrose van de heupgewrichten kan conservatief (met of zonder medicijnen) of chirurgisch zijn. Conservatieve behandeling wordt toegepast in stadium 1-2 van de ziekte, chirurgische behandeling in stadium 3. Chirurgische behandeling kan ook worden aanbevolen in stadium 2 in geval van aanhoudende pijn en geen reactie op conservatieve therapie.
Doelen van conservatieve therapie:
- de kwaliteit van leven verbeteren - pijn verminderen en de gewrichtsmobiliteit vergroten;
- stop of vertraag de progressie van de ziekte.
Niet-medicamenteuze behandelingen omvatten:
- ontlasten van het heupgewricht (verminderen van het lichaamsgewicht, creëren van extra ondersteuning en overbrengen van een deel van het lichaamsgewicht naar een wandelstok of krukken);
- fysiotherapie;
- fysiotherapeutische behandelmethoden.
De behandeling van coxartrose begint met niet-medicamenteuze methoden, en fysiotherapie speelt een belangrijke rol. Als de pijn hevig is, moet de patiënt een steuntje gebruiken. Als de ziekte ernstig is en er contra-indicaties zijn voor endoprothesen, moet de steun levenslang worden gebruikt.
Medicamenteuze therapie voor coxartrose omvat medicijnen die de symptomen van de ziekte verminderen. Dit zijn analgetica, evenals geneesmiddelen uit de groep van niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAID's). NSAID's zijn onderverdeeld in niet-selectief en selectief.
Pijnstillers en NSAID's voor artrose van het heupgewricht worden kortdurend gebruikt om pijn en ontstekingen te verlichten. Momenteel is er geen bewezen voordeel van het ene niet-steroïde anti-inflammatoire medicijn ten opzichte van het andere, dus de keuze voor een specifiek medicijn hangt af van de bijwerkingen die het veroorzaakt en de specifieke klinische situatie.
Er moet aan worden herinnerd dat NSAID's een aantal bijwerkingen hebben. Bij inname wordt het slijmvlies van de maag en de twaalfvingerige darm aangetast, wat kan resulteren in het optreden van zweren en bloedingen. Een aantal NSAID's hebben een toxisch effect op de lever en de nieren. Bovendien interfereren NSAID's met de aggregatie van bloedplaatjes, en als gevolg daarvan heeft de patiënt een verminderde trombusvorming en een neiging tot bloeden. Bij langdurig gebruik onderdrukken NSAID's hematopoietische processen en kunnen ze aplastische anemie en agranulocytose veroorzaken. Het gebruik van selectieve NSAID's veroorzaakt aanzienlijk minder complicaties.
Zalven en gels die plaatselijk worden aangebracht, veroorzaken minder bijwerkingen dan orale medicatie. Voor de behandeling van artrose worden medicijnen gebruikt met een verwarmend en pijnverminderend effect. Ze kunnen terpentijn, menthol, nicotinezuuresters, salicylaten en bijengif bevatten. NSAID-toepassingen hebben ook een goed effect.
Als er geen effect is van een analgeticum en NSAID's of als het onmogelijk is om de optimale dosis van het medicijn te selecteren, kunnen centraal werkende pijnstillers voor een korte tijd worden voorgeschreven.
Wanneer er een ontsteking optreedt, worden intra-articulaire corticosteroïden gebruikt. Corticosteroïden worden niet vaker dan 2-3 keer per jaar gebruikt, omdat frequenter gebruik kan leiden tot degeneratie van het kraakbeen.
Langzaam werkende medicijnen die de symptomen van de ziekte verminderen, zijn onder meer chondroprotectors, onverzeepbare verbindingen uit avocado of soja en hyaluronzuur. Deze medicijnen zijn opgenomen in de aanbevelingen van de European League Against Rheumatism voor de behandeling van artrose van de heupgewrichten. De medicijnen verminderen de pijn en verbeteren de gewrichtsmobiliteit.
Heup vervanging gebruikt in ernstige gevallen van stadium III, wanneer de pijn niet kan worden geëlimineerd en de gewrichtsmobiliteit aanzienlijk beperkt is. Heupprothese leidt tot pijnvermindering, verbetering van de functionele toestand van het gewricht en de kwaliteit van leven van de patiënt. Het effect houdt 10-15 jaar aan, waarna herhaalde operaties nodig kunnen zijn. Tijdens de operatie wordt het heupgewricht vervangen door een kunstmatige imitatie van keramiek, metaal (meestal worden titaniumprothesen gebruikt) of polymeer.
Voorspelling. Preventie
De prognose voor artrose van de heupgewrichten met betrekking tot het leven van de patiënt is gunstig, maar de ziekte leidt vaak tot invaliditeit. Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie heeft 80% van de oudere patiënten met coxartrose een verminderde mobiliteit en is 25% niet in staat dagelijkse activiteiten uit te voeren. In dit opzicht is primaire preventie van heupartrose belangrijk.
Preventiemaatregelen:
- Verminder het lichaamsgewicht. Het is noodzakelijk om uw dieet aan te passen om het gewicht en de belasting van het gewricht te verminderen. Bovendien vermindert het verminderen van het volume van het vetweefsel de hoeveelheid ontstekingsmediatoren die het vrijgeeft.
- Vermijd zware fysieke arbeid en sportoverbelasting. Fysieke overbelasting is vaak de oorzaak van artrose van de heupgewrichten, terwijl matige fysieke activiteit daarentegen de conditie van het gewrichtskraakbeen verbetert, de normale mobiliteit behoudt en de belasting op andere gewrichten vermindert.
- Corrigeer de onderliggende ziekte. Als een patiënt ziekten heeft die kunnen leiden tot secundaire coxartrose (endocriene, reumatische en andere), is het noodzakelijk om de onderliggende ziekte te behandelen. Het normaliseren van de hormonale niveaus en het bereiken van een stabiele remissie van reumatische aandoeningen is zowel de primaire preventie van artrose als het vertragen van de ontwikkeling ervan.
- Leid een gezonde levensstijl. Een uitgebalanceerd dieet met voldoende plantaardige en dierlijke eiwitten, meervoudig onverzadigde vetzuren en een beperking van enkelvoudige koolhydraten, evenals een matige fysieke activiteit, kunnen het optreden van coxartrose voorkomen, zelfs als er risicofactoren aanwezig zijn.
Momenteel is preventie van heupziekten verplicht in de neonatologie en kindergeneeskunde. Tijdig gecorrigeerde congenitale dysplasie van het heupgewricht vermindert het risico op het ontwikkelen van coxartrose op volwassen leeftijd aanzienlijk.